Gościmy

Odwiedza nas 79  gości oraz 0 użytkowników.

Licznik odwiedzin

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tekst piosenki:

Nie zdejmę krzyża z mojej ściany
Za żadne skarby świata
Bo na nim Jezus ukochany
Grzeszników z niebem brata

 

Nie zdejmę krzyża z mego serca
Choć by mi umrzeć trzeba
Choć by mi groził kat - morderca
Bo krzyż to klucz do nieba


Nie zdejmę krzyża z mojej duszy
Nie wyrwę go z sumienia
Bo krzyż szatana wniwecz kruszy
Bo krzyż to znak zbawienia


A gdy zobaczę w poniewierce
Jezusa krzyż i ranę
Która otwiera jego serce
W obronie krzyża stanę

 

1031

 

Piosenką religijną o krzyżu chciałem otworzyć i zakończyć moją osobistą refleksję na temat krzyża. Artykuł jest zobrazowany przez walory filatelistyczne związane z tematem. Staram się propagować filatelistykę i wszystkie moje strony internetowe oparte są na walorach filatelistycznych. Robię to gdyż filatelistyka upada. Preferuję starą polską zasadę, że „Filatelistyka kształci, uczy i wychowuje” i coś w tym jest.

 

470


Trzy pojęcia, których człowiek powinien się bać szatana, świata i swojego ciała i z nich najbardziej szkodliwe dla człowieka jest jego ciało. Szatana, nie za bardzo się boimy, bo go nie widzimy, jest ojcem kłamstwa i tak namiesza, że nie uwierzymy, że całe zło, które w jakimś momencie nas dopadło pochodzi właśnie od szatana.


Rozpocząłem od tej myśli, gdyż z podszeptów szatana rodzą się liczne myśli, a z nich zły czyn czyli używając tu synonimów to czyn zabroniony, odpowiedzialność, przekroczenie, przestępstwo, przewinienie, sprawka, uczynek niemoralny, wina, wykroczenie, występek, złamanie zakazu, barbarzyństwo, grzech, karygodny postępek, przewina, złamanie zasad, zły postępek, a wszystkie te wyrażenia mocno związane są z krzyżem.

 

Krzyż nie zawsze był symbolem religijnym, nie jest on wynalazkiem chrześcijaństwa. Pierwsze ślady świadczące o używaniu go jako symbolu, choć dokładnie nie wiadomo co miał symbolizować, pochodzą z epoki mezolitu (ok. 8000 lat przed Chrystusem). Potem, dzięki swym czterem końcom, oznaczał cztery strony świata, cztery wiatry, cztery żywioły, pory roku, cztery temperamenty. Służył także do oznaczania miejsc niebezpiecznych, takich jak np.: zakręty czy wiry w rzekach. Krzyż miał chronić i zapewniać bezpieczeństwo.

 

1

 

Seria: Cztery żywioły. Dzisiaj mamy trochę inne spojrzenie na żywioły wszechświata.

 
W 2011 roku  Republika Federalna Niemiec wydała znaczki poświęcone „czterem żywiołom”. Od niepamiętnych czasów żywioły „woda”, „ziemia”, „ogień” i „powietrze” determinowały życie ludzi. Jako nieodzowne podstawy życia, są one jednocześnie groźne w swoich niekontrolowanych skrajnych formach jako siły natury.
 
Od niepamiętnych czasów człowiek próbuje zrozumieć i zbadać te cztery elementy, a nawet je opanować. Dzięki badaniom podkreśla się podobieństwa (tlen), zależności (pogoda) i niekompatybilność (ogień-woda). Jednak pomimo ogromnej wiedzy, ludzkość jest w trakcie znacznego wstrząsania pierwotnymi stanami czterech żywiołów z powodu własnego interesu, bezkompromisowości i chciwości. Niezależnie od wszelkich przewidywań i już zauważalnych efektów, człowiek zmienia interakcję tych elementów ze szkodą dla naszego świata.
 
Cztery żywioły – Ogień. - „Erupcja wulkanu w nocy”.
 
Ogień ogrzewa i daje jasność, ale niszczy przez ogień. Z naukowego punktu widzenia światło i ciepło są emitowane podczas pożaru. Niekontrolowany pożar, taki jak po samozapłon, uderzeniu pioruna lub erupcji wulkanu, może zagrozić ogromnym połaciom ziemi. Ale ogień fascynuje - mimo wszystko - ludzi raz za razem, czy to przy ognisku, czy przy kominku. Negatywnym efektem fascynacji jest często występujące podpalenie ze strony osoby. Najstarsze ślady wskazują, że człowiek nauczył się rozpalać ogień i używać go już około 800 000 lat temu.
 
Cztery żywioły – Woda. - „Zielony liść z kroplami wody”.
 
Woda gasi pragnienie i jest siedliskiem wielu zwierząt i roślin, ale jest zagrażeniem w czasie powodzi. Z naukowego punktu widzenia woda jest związkiem chemicznym wodoru i tlenu i jest jedyną substancją, która występuje we wszystkich trzech stanach materii. Ciało stałe w postaci lodu, ciecz w strumieniach i jeziorach oraz gazowe w parze wodnej i chmurach. Ale także z punktu widzenia religii i obyczajów woda często odgrywa ważną rolę. Oznacza czystość i oryginalność i jest istotną częścią praktyk religijnych podczas chrztów i rytualnych ablucji.
 
Cztery żywioły – Ziemia. - „Wydma”.
 
Ziemia pozwala roślinom rosnąć, ale niszczy ogromne połacie ziemi, budynki, a nawet całe miasta podczas trzęsień ziemi. Ziemia składa się z minerałów, wody i powietrza w różnych formach, a tym samym stanowi siedlisko wielu organizmów, ale jest także „dawcą” surowców, które są ważne dla człowieka. W trakcie rozwoju ludzkości symbol „Matki Ziemi” został wyniesiony do centrum światopoglądu przez wiele kultur i religii.
 
Cztery żywioły – Powietrze. – „Błękitne niebo z chmurami”.
 
Potrzebujemy powietrza do oddychania, jednak podczas sztormów wiatr rozwija swoją niszczycielską siłę, np. podczas huraganów i tornad. Powietrze, mieszanina różnych gazów (78% azotu, 21% tlenu, 1% dwutlenku węgla i innych gazów w „dobrym powietrzu”) osiąga wysokość około 20 kilometrów. Ze względu na różnice w ogrzewaniu powietrza powstaje wiatr (zawsze w kierunku chłodniejszej warstwy lub regionu). Powietrze, wiatr, odgrywa również rolę w wielu religiach. Na przykład w Biblii wiatr jest symbolem Pana Ducha Świętego.
 
1359
 

Dopiero śmierć Pana Jezusa na krzyżu zmieniała jego wymowę, choć też nie od razu. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa, gdy Kościół doświadczał prześladowań, posługiwano się znakiem krzyża ukrytego. Przedstawiano go jako kotwicę (nadzieja), ster okrętu, czy drabinę (tęsknota za tym, co wysoko). Żadna z Ewangelii nie zamieszcza dokładnego opisu krzyża Pana Jezusa. Zrzucony z Golgoty, po ukrzyżowaniu Jezusa, musiał czekać przeszło trzy wieki, nim za sprawą Heleny, matki cesarza Konstantyna Wielkiego, został odnaleziony. Wykonany prawdopodobnie z cedru, do dziś jest odnajdywany w postaci relikwii w wykopaliskach geologicznych - najnowsze pochodzi z 2002 r. z Bułgarii.


Pozycja krzyża zmienia się diametralnie w IV wieku za sprawą Konstantyna Wielkiego, a dokładnie za sprawą wizji krzyża, której doświadczył cesarz w momencie swego nawrócenia. Od tego momentu krzyż dociera wszędzie tam, gdzie podąża chrześcijaństwo. Jest nierozłącznym symbolem, znakiem i godłem religii chrześcijańskiej. Wiele ważnych spraw dokonuje się w imieniu i w obecności krzyża. Jest inspiracją dla teologów, poetów, autorów dzieł literackich, natchnieniem kompozytorów. Szybko też nierozłączna z krzyżem staje się jego symbolika pasyjna. I choć jego wymowa, niestety, bywała nadużywana (wyprawy krzyżowe), nigdy nie był on znakiem obojętnym.


Do wszystkich znaków i symboli religijnych trzeba podchodzić bardzo ostrożnie. Przedstawię jeden z nich. Jest to swastyka. Dwadzieścia pięć lat zbrodniczej działalności nazistów wystarczyło, by zniszczyć symbol mający co najmniej dziesięć tysięcy lat. To z paleolitu pochodzi pierwsze malowidło z wizerunkiem swastyki. Symbol można było spotkać na wszystkich poza Australią kontynentach. Przez lata był uznawany za znak szczęścia, pomyślności i cnót. Przedstawiano nim bogów, umieszczano na zbrojach, monetach, herbach i stronach tytułowych książek. Symbol swastyki zmieniał swoje znaczenie w zależności od czasu i kultury. W 1918 r. powstała organizacja niemiecka „Thule” (nazwa pochodzi od wyspy Thule, otwartej na Morzu Północnym w IV w. p. n.e., Ptolemeusz uważał ją za koniec świata). Była to loża bawarska staropruskich masonów Zakonu Germanów. Organizacją tą kierował „baron Sebottendorf” (prawdziwe imię i nazwisko – Adam Glauer), niemiecki biznesmen i podróżnik, honorowy obywatel Turcji, „magister Zakonu Różokrzyżowców”. Człowiek ten, między innymi, finansował opracowanie niemieckiej broni gazowej, używanej podczas I wojny światowej. Kierowana przez niego organizacja wykorzystywała jako swój znak swastykę. W roku 1920 dr Friedrich Krohn, członek Thule, znany okultysta, zaproponował swastykę Hitlerowi, jako znak narodowego socjalizmu. Była to swastyka w białym kole na czerwonym tle i stanowiła symbol tego ruchu (czerwony kolor – społeczeństwo, biały – nacjonalizm, swastyka – zwycięska walka aryjczyków). Interesującym faktem jest to, że według projektu Krohna swastyka była zagięta tradycyjnie w lewą stronę, a Hitler nakazał zmienić kierunek ramion w stronę prawą, co symbolizowało protest, odwrotność, duchową zagładę i czarną magię. W 1946 r., po klęsce nazistów, całkowicie zabroniono wykorzystywać symbolu swastyki. Mimo tego zakazu, nadal posługują się nim naziści i rasiści.

 

2 3
4 5
6 7
8 9

 

Krzyż celtycki (po angielsku Celtic Cross) to jedna z form krzyża, która od wieków jest znana wyznawcom religii przedchrześcijańskich. Symbol składa się z dwóch wzajemnie przecinających się odcinków, które umieszczone są w okręgu, oznaczającym plecione ruciane wianki. Współcześnie (mimo swego dawnego pochodzenia) jest on jedną z form krzyża akceptowanego i uznawanego przez Kościół katolicki jako religijny znak chrześcijan. Przede wszystkim stał się on jednak charakterystyczny dla celtyckiego chrześcijaństwa. Przez osoby interesujące się ezoteryką noszony jest również jako amulet lub talizman. W czasach pogańskich w północno-zachodniej Europie stał się on atrybutem nordyckiego boga Odyna (Wodana), następnie kształt tego symbolu przejęli chrześcijanie zamieszkujący tereny dzisiejszej Wielkiej Brytanii i Irlandii. Chrześcijańska wersja krzyża została nieznacznie zmodyfikowana gdyż posiada ramiona wystają poza okrąg a bardziej wydłużone dolne ramię stanowi podstawę. Te modyfikacje powodują że przypomina on bardziej klasyczny symbol łaciński. Jest to jeden z tzw. symboli słonecznych wyglądający jak koło z dwiema przeciętymi osiami, które przypomina słońce z promieniami. Znany był od wieków u ludów Indoeuropejskich i występował nie tylko u Celtów a także m.in wśród Słowian wschodnich. Okręg w środku interpretowany bywa także jako mandala doskonałości, nieskończoności i cykliczności czasu. W tradycji celtyckiej poszczególne strony krzyża symbolizować miały cztery występujące w przyrodzie żywioły. Zaczynając od góry i poruszając się zgodnie z ruchem wskazówek zegara, były to kolejno: Ziemia, Powietrze, Ogień i Woda. Podzielenie koła na cztery równe części stanowiło symbol równorzędności wszystkich czterech żywiołów, które istniejąc obok siebie wzajemnie się przenikają i tworzą harmonię świata.

 

10 11

 

Canterbury Krzyż jest jednym z krzyży, które są używane jako symbol wiary chrześcijańskiej Canterbury krzyż jest powszechnie stosowany wśród kościołów anglikańskich i episkopalnego. Krzyż ma prostokątny plac w centrum kształtu i ma równe długości, ramiona trójkąta tworzą obraz w kształcie koła krzyża. Ten krzyż jest wykorzystywany jako symbol na biżuterię i do kapłańskiej odzieży. Krzyż dostał swoją nazwę od jego narodzin i jest powszechnie uznawany w Canterbury, Wielka Brytania. Pochodzi około 850 roku. Ten krzyż jest także znany jako Krzyż Becketa, po Thomasie Becket, jednego z bardziej znanych arcybiskupów Canterbury. U stóp kamiennego pomnika w Canterbury znajduje się tablica stwierdzająca, że postument został wzniesiony w roku 2000 dla uczczenia tysiąclecia tego krzyża i dwa tysiące lat chrześcijaństwa, a na jej szczycie znajduje się krzyż z ramionami o równej długości, których końce krzywej, tworząc krąg. Krzyż Canterbury jest obecnie znany jako symbol miasta Canterbury.

 

12

 

13 14

 

Krzyż jerozolimski, jeden z najstarszych symboli chrześcijaństwa. Symbol Ziemi Świętej. Symbolizuje 5 ran Pana Jezusa. Istnieją także inne interpretacje, np. cztery strony świata (małe krzyże) odkupione przez śmierć krzyżową Pana Chrystusa (duży krzyż). W Cesarstwie Bizantyjskim i pierwotnym chrześcijaństwie był niejednokrotnie wpisywany w koło, które miało reprezentować wszechświat. Krzyż Pana Chrystusa spinałby wtedy ekstremalnie oddalone od siebie niebo i ziemię, ludy i kraje. W czasie wypraw krzyżowych być może oznaczał cztery ważniejsze kraje katolickie biorące udział w wyprawach: Francję, Niemcy, Królestwo Obojga Sycylii i Anglię. Krzyż bywa też nazywany kosmicznym. Dzisiaj używany jest jako oficjalny symbol Kustodii Ziemi Świętej.

 

15

 

Krzyż jerozolimski symbol Niemieckiego Kościoła Ewangelickiego, a co za tym idzie jest symbolem Niemieckich Ewangelickich Dni Kościoła.

 

Koperty Pierwszego Dnia Obiegu FDC

 

650

 

Administracja pocztowa: Republika Federalna Niemiec


Znaczek został wydany z okazji wydarzenia na 14. Kongresie Kościoła Ewangelickiego w Düsseldorfie. Opublikowano: 25 maja 1973. Opis: naszkicowany profil (symbolicznie: ziemia i niebo należą do siebie).


Kongres Niemieckiego Kościoła Ewangelickiego (DEKT) to ruch protestanckich świeckich, którzy organizują imprezy na dużą skalę (dni kościelne) trwające kilka dni co dwa lata.


Kongres Niemieckiego Kościoła Ewangelickiego postrzega siebie jako swobodny przepływ ludzi, którzy łączą wiarę chrześcijańską i zaangażowanie na rzecz przyszłości Kościoła i świata. Jest instytucjonalnie niezależny od kościołów protestanckich.
Na Kongresach Niemieckiego Kościoła Ewangelickiego oprócz chrześcijaństwa tematy obejmują wiele kwestii politycznych i społecznych naszych czasów. Przed Kongresami podejmowane są liczne inicjatywy ekumeniczne.


„Jedność jest czymś, co istnieje, bo jedność Kościoła musi istnieć skoro jest to ciało Chrystusa. W tym rozumieniu ekumenia byłaby drogą do uzyskania świadomości, że jesteśmy jedno. Jest to droga odkrywania siebie i innych” – mówił dyrektor Polskiej Rady Ekumenicznej ks. Grzegorz Giemza podczas Międzynarodowego Kongresu Ekumenicznego „Lublin – miasto zgody religijnej”.

 

975

 

Krzyż Chi-ro (zwany też „krzyżem Konstantyna” lub „monogramowym”)(crux monogrammata) – krzyż złożony z dwóch liter greckich X (chi) i P (ro), od których zaczyna się słowo Chrystus (Χριστος) -X XRISTOS i I Isos, później literę I zastąpiła P (fonetyczne R). Monagram nazwano Chi-ro. Stał się symbolem chrześcijaństwa, a umieszczony na głównej chorągwi wojskowej (labarum) – cesarstwa rzymskiego. Znany też jest  jako krzyż Konstantyna, ponieważ ten cesarz używał symbolu chiro jako swojego godła – jeden z najstarszych chrystogramów używanych przez chrześcijan.

 

16

 

Order Świętego Jana Jerozolimskiego, nazwa pełna: Szacowny Order Szpitala Świętego Jana Jerozolimskiego (ang. Order of Saint John, The Most Venerable Order of the Hospital of Saint John of Jerusalem) – XIX-wieczny zakon protestancki, istniejący w Wielkiej Brytanii i innych krajach Wspólnoty Narodów, 14 maja 1888 roku przekształcony w brytyjski order. Wywodzi się z Suwerennego Rycerskiego Zakonu Szpitalników św. Jana z Jerozolimy z Rodos i z Malty. Obecny zakon istnieje właściwie dopiero od 1837 r, gdy Sir Henry Dymoke został Wielkim Przeorem wówczas jeszcze nie tak licznej organizacji i zwrócił się do Wielkiego Komtura zakonu maltańskiego, hr. Filipa de Colloredo-Mansfeld (rządy: 1845-1864) o uznanie przeoratu angielskiego jako członka społeczności joannitów, czego mu odmówiono. Przeorat ogłosił po otrzymaniu odmowy niepodległość jako The Sovereign and Illustrious Order of Saint John of Jerusalem, Anglia, nie posiadając jednak jeszcze protektoratu królewskiego. W latach 60.i 70. XIX w. zakon brytyjski uzyskał wielu wpływowych członków, jak księcia Manchesteru (Wielkiego Przeora od 1861 r.), za rządów którego zorganizowano pierwszy korpus ambulansów konnych, księcia Walii – późniejszego króla Edwarda VII i jego żonę księżną Aleksandrę oraz innych arystokratów i polityków. Największy sukces brytyjskich joannitów miał miejsce w 1888 r, gdy zakon uznany został przez królową Wiktorię za order brytyjski i otrzymał potwierdzone przez nią statuty. Od tej chwili panujący w Wielkiej Brytanii monarcha (obecnie: Elżbieta II) jest automatycznie suwerenną głową orderu, który jest rządzony w imieniu monarchy przez Wielkiego Przeora (obecnie: Ryszard ks. Gloucester, kuzyn królowej). Ma sześć klas: od Wielkiego Krzyża do giermków, z rozróżnieniem kawalerów i damy z prawa (pochodzenia szlacheckiego) i z łaski (nieszlachciców). Zakon świętego Jana jest chyba najbardziej znany za pośrednictwem swoich organizacji usługowych, w tym St John Ambulance i St John Eye Hospital grupy. Wielcy Przeorowie Zakonu:

 

17 18
19 20
21 22

 

23

 

15 lipca 1099 roku uczestnicy pierwszej wyprawy krzyżowej odbili z rąk egipskich Fatymidów Jerozolimę. Dzień ten jest umowną datą powstania zakonu joannitów, zwanych również szpitalnikami, rycerzemi rodyjskimi, a obecnie kawalerami maltańskimi.
Znaczek - 900 lat Orderu Świętego Jana i Zakonu Rycerzy.

 

600

 

Krzyż lotaryński – w Polsce zwany również andegaweńskim, patriarszym, litewskim lub jagiellońskim. Krzyż lotaryński był herbem królewskim Władysława II Jagiełły. Symbolem krzyża lotaryńskiego pieczętują się także organizacje służby zdrowia walczące z gruźlicą.

 

Symbol ten był wzorowany na prawdziwej relikwii, przechowywanej i chronionej przez siostry z zakonu Córek Serca Maryi w ich klasztorze w Baugé. Ten wysoki na 27 centymetrów krzyż o podwójnych ramionach, podobno zbudowany z fragmentów "Prawdziwego Krzyża", został przywieziony z Krety do Anjou w 1244 roku przez rycerza Jeana d'Alluye'a, pana na Château-Lavallière, który najprawdopodobniej był templariuszem. Podarował on krzyż opactwu cystersów w La Boissière, gdzie relikwia pozostawała aż do wybuchu wojny stuletniej, kiedy książęta d'Anjou (Andegawenii) zabrali ją do zamku w Angers. Czteroramienny krzyż stał się symbolem Lotaryngii, dzięki księciu René Andegaweńskiemu, który umieszczał go jako swój herb na pieczęciach i monetach. Znak ten rozpowszechnił się w 1477 r., kiedy książę Lotaryngii René II ozdobił nim swe proporce w bitwie pod Nancy. Po zwycięskiej bitwie książę nazwał go krzyżem lotaryńskim z wdzięczności za to, że pomógł mu pokonać wrogów.

 

W okresie II wojny światowej krzyż lotaryński był symbolem Wolnej Francji za czasów okupacji nazistowskiej.

 

521 522
523 524
525 526
527 528
529 530
 531  532
 533  534

 

Polinezja Francuska. Wolna Francja. 14-znaczkowy zestaw przedstawiający starożytny podwójny kajak i noszący napis FRANCE LIBRE / OCEANIA został wydany w 1942 roku, a w swojej treści przedstawia Krzyż Lotaryngii.

Polinezja Francuska, jaką znamy dzisiaj, była jednym z ostatnich miejsc na Ziemi, które zostały zasiedlone przez ludzi.
 
Od 1942 pod nazwą Francja Walcząca, francuskie siły polityczne i społeczne, które 1940 roku nie uznały kapitulacji Francji i postanowiły kontynuować walkę z Niemcami. Dowodzona przez francuskiego generała Charlesa de Gaulle'a, Wolna Francja została ustanowiona jako rząd na uchodźstwie w Londynie w czerwcu 1940 r. po upadku Francji podczas II wojny światowej.
 
Kapitan korwety Thierry d'Argenlieu (ojciec Ludwik Od Trójcy Świętej, O.C.D. (ur. 7 sierpnia 1889, zm. 7 września 1964) – francuski karmelita, dyplomata, oficer marynarki wojennej i admirał) zasugerował przyjęcie Krzyża Lotaryngii jako symbolu Wolnych Francuzów. Zostało to wybrane, aby przypomnieć wytrwałość Joanny d'Arc, patronki Francji, której symbolem był prowincji, w której się urodziła, a teraz częściowo przyłączonej do Alzacji i Lotaryngii przez nazistowskie Niemcy, oraz jako odpowiedź na symbol narodowego socjalizmu, nazistowską swastykę.
 
W rozkazie generalnym nr 2 z 3 lipca 1940 r. wiceadmirał Émile Muselier (francuski admirał, dowódca Sił Morskich Wolnej Francji), dwa dni po objęciu stanowiska dowódcy sił morskich i powietrznych Wolnych Francuzów, stworzył flagę powiewającą na dziobie z francuskimi barwami z czerwonym krzyżem Lotaryngii i kakadą - węzłem wstążek o charakterystycznych kolorach, która zawierała również krzyż Lotaryngii. 
 
Nowoczesne statki, które mają taką samą nazwę jak statki FNFL - takie jak Rubis i Triomphant - są uprawnione do pływania z wolnym francuskim podnośnikiem morskim jako znak honoru.
 
Pomnik na Lyle Hill w Greenock, również w kształcie Krzyża Lotaryngii w połączeniu z kotwicą, został wzniesiony przez subskrypcję jako pomnik dla okrętów wolnej francuskiej marynarki wojennej, które wypłynęły z Firth of Clyde, aby wziąć udział w bitwie o Atlantyk, czyli najdłuższej nieprzerwanej kampanii wojskowowej w czasie II wojny światowej, trwała od 1939 r. do klęski nazistowskich Niemiec w 1945 r., obejmując większą część historii morskiej II wojny światowej.
 
Polinezyjska nawigacja na Oceanie Spokojnym i jego zasiedlanie rozpoczęły się tysiące lat temu. Mieszkańcy wysp Pacyfiku przemierzali ogromne przestrzenie wód oceanicznych pływając w podwójnych kajakach lub na wysięgnikach, używając do tego celu jedynie swojej wiedzy o gwiazdach i obserwacji wzorców morskich i wiatrowych. 
 
Lapici, przodkowie Polinezyjczyków byli wykwalifikowanymi żeglarzami, którzy wprowadzili wysięgniki i podwójne kajaki, co umożliwiło dłuższe podróże przez Pacyfik.
 
Taki podwójny kajak dwukadłubowy został przedstawiony na znaczkach Oceanii Francuskiej wydanych w 1942 roku.

 

1041

1042

 

Krzyż litewski (jagielloński), dwa krzyże greckie (wg innych wersji dwa krzyże rycerskie) połączone pionowymi ramionami, godło dynastii Jagiellonów.

 

32 354
355 33
356 357
358  

 

To nieprawda, że z gruźlicą sobie poradziliśmy, a śmiertelne żniwo zbiera ona jedynie w krajach trzeciego świata. Nadal trwa epidemia gruźlicy. W Europie najwięcej zachorowań przypada na państwa znajdujące się w pobliżu naszego kraju, takie jak Litwa, Estonia, Ukraina i Rosja. Ale i nadal w Polsce odnotowuje się zachorowania na tę chorobę. Inaczej mówiąc ziemi grozi globalna epidemia AIDS, gruźlicy i malarii. Krzyż z podwójnymi ramionami widnieje na wielu herbach i flagach państwowych: herb Litwy, Węgier, flaga i herb Słowacji, oraz wielu polskich miast (Leżajska, Kielc, Chorzowa, Hrubieszowa, Skaryszewa), był również symbolem herbu Jagiellonów (stąd nazwa: jagielloński), obecnie znany jest też, jako symbol do walki z gruźlicą. Jedni sądzą, że krzyż ma pochodzenie wschodnie, inni, że – zachodnie. W Hiszpanii - znany jest jako krzyż karawaka (od nazwy miasta Caravaca). Ta forma krzyża przywędrowała na ziemie polskie na przełomie XVI/XVII w. Karawaka stawiano w miejscach, gdzie ludzie obawiali się zarazy (np. cholery).


Pomimo, że poniższe walory nie są to walory filatelistyczne ale etykiety zapałczane, to jednak w wielkim stopniu nawiązują do obrony przed gruźlicą.

 

24 25
26 27
28 29
30 31

 

34

 

35

 

36

 

37

 

38

 

39 40
41 42
43 44
45 46
47 48
50 51

 

49

 

52 53

 

Numer katalogowy 30131 Warszawa 2 stosowany w grudniu 1932 roku oraz ponowiony w grudniu 1933 roku o treści: "Kup nalepkę przeciwgruźliczą / za 10 lub za 20 gr. / Dni przeciwgruźlicze / 1.XII-10.I " (wyróżnik * c *).

 

54

 

Belgia 1958 Legendy ludowe. Walka z gruźlicą.

 
Szopka Bożonarodzeniowa na żywo św. Sewerina Condroza 
Procesja wojskowa między Sambre i Mozą
Procesja penitentów z Veurne
Hrabina Hoogstraten, Elżbieta z Culemborga (1518)
Jean de Nivelles, Jacquemart (dzwonnik) (1468)
Gry St. Evermare
Matka Boża Pokoju z Arlon (1654)
 
1400 1401
1402 1403
1404 1405

1406

 

 Ale to nie tylko gruźlica, ale tysiące chorób, z którymi trzeba było sobie poradzić i dalej trzeba radzić. Bez prekursorów medycyny, którzy zaangażowali swoje wiadomości, umiejętności często też finanse nie mielibyśmy tak rozbudowanej medycyny. Tacy wybitni uczeni jak Hipokrates, Galeno, Avicena, Pedro Hispano, Amboise Pare, Alexander Flemibg, Thomas Sydenam, Ribeiro Sanches, Claude Bernard, Oswaldo Cruz, S. Ramon Y Cajal, Vesalio, Franz A Mesmer, Edward Jenner, William Harvey, Rene T. H. Laennec, Sigmund Freud, Rudolf Virchow, A. C. Egas Moniz, John Hunter, Joseph Lister, Iwan Pietrowicz Pawłow i wielu innych, przyczynili się do zwalczenia bardzo wielu nawet i śmiertelnych chorób.

 
Medal ROBERT KOCH wydany w Portugalii, o średnicy 70 mm i wadze 143 gr. Materiał - tombak patynowany, rzeźbiarz - ARMINDO VISEU, numer na rancie medalu 407 / 500.
 
O ile awers medalu pokazujący podwójny portret Robera Kocha jest przejrzysty to rewers jest bardzo ciekawy. W swojej treści zawiera imię, nazwisko, rok urodzenia i śmierci, krótką historię z życia laureata Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny w 1905 za badania nad gruźlicą ale i bardzo ciekawe symbole zwiazane z medycyną. 
 
Aby zrozumieć, w jaki sposób wąż znalazł się w symbolu pielęgniarstwa, będziemy musieli spotkać się z Asklepiosem Esculápio.
 
Asklepios Esculápio jest bogiem medycyny i uzdrawiania, który według mitologii greckiej został stworzony przez centaura Chirona, którego wychował go do polowania i sztuki uzdrawiania.
 
Nauczył się uzdrawiającej mocy ziół i operacji, a także nabył wielką umiejętność wskrzeszania zmarłych.
 
Był czczony przez kilka regionów i został uhonorowany licznymi świątyniami i sanktuariami, które były postrzegane jako szpitale.
 
Dlatego nawiązujemy do każdej dziedziny medycyny, opieki szpitalnej, kiedy używamy symbolu Esculápio. Jest symbolem reprezentującym kilka obszarów zdrowia, gdzie wykorzystuje się węża jako punkt odniesienia, takich jak fizjoterapia, medycyna, farmacja, odżywianie i terapia mowy. Pojawia się na emblematach kursów medycznych, stomatologicznych, pielęgniarskich, weterynaryjnych.
 
Zgodnie z mitem Asklepiosa, podczas jednej z wizyt u pacjentów w jego świątyni wąż owinął się w jego laskę. W tym momencie półbóg nie szczędził wysiłków, aby go usunąć, ale wąż ponownie wspiął się na swoją laskę, gdzie pozostał na zawsze
 
Według innego pisma rzymskiego poety Higino, istnieje druga część mitu, w której Asklepiosowi udaje się zabić węża. Jednakże, ku zaskoczeniu półboga, drugi wąż niesie w pysku zioło. Ten drugi wąż osadza trawę w ustach martwego węża, który natychmiast ożywa, całkowicie się regenerując. W ten sposób Asklepios nauczył się wskrzeszać ludzi, korzystając z tego specjalnego zioła, co ostatecznie wzbudziło wściekłość Zeusa.
 
Pokazany na rewersie medalu symbol pielęgniarstwa składa się z kilku elementów i każdy ma swoje znaczenie. Lampa jest hołdem dla Florence Nightingale, która poprzez swoje czyny czuwała nad zdrowiem swoich pacjentów, niosąc światło i nadzieję na uzdrowienie. Wąż oznacza tu alchemię wraz z krzyżem symbolizuje naukę.
 
Florence Nightingale jest pielęgniarką, która stała się pionierką w leczeniu ran wojennych podczas wojny krymskiej w 1856 roku.
 
Stała się znana jako „dama lampy”, ponieważ Florence używała tego instrumentu, aby pomóc w oświetlaniu korytarzy szpitalnego środowiska, przechodząc od łóżka do łóżka, aby pomóc tym, którzy tego potrzebowali.
 
Florence nie spała do późna w nocy, robiąc nocne obchody, oceniając chorych żołnierzy, ponieważ zawsze miała życzliwego i współczującego ducha.
 
Światło płynące z lampy, oprócz poprawy obserwacji ran w nocy, przynosiło spokój i pobudzało rannych w toczącej się walce o życie.
 
Dla Florencji lampa była jakby „boskim światłem, które oświetlało jej drogi”.
 
Od tego czasu lampa, której używamy dzisiaj, jako symbol chorego, składa hołd Florence Nightingale, która jest uważana za założycielkę nowoczesnego pielęgniarstwa.
 
Dzisiejsza lampa naftowa jest synonimem dobrej woli, niezawodności i współczucia, wysoce pożądanych cech dla dzisiejszych pielęgniarek.
 
1115
 
1116
 
1131 1194
 
Julius Wagner-Jauregg (ur. 7 marca 1857 w Wels, zm. 27 września 1940 w Wiedniu) – austriacki lekarz psychiatra, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny (1927). Zalecał zarażanie chorych malarią, uzyskując pozytywne metody leczenia w porażeniach postępujących i wiądach rdzenia.
 
W latach 1900 i 1901 Wagner-Jauregg i jego asystent Alexander Pilcz leczyli tuberkuliną 69 pacjentów z postępującym paraliżem i porównywali ich z 69 nieleczonymi przypadkami. Wyniki wykazały wyższe wskaźniki remisji u pacjentów leczonych tuberkuliną czyli białko uzyskiwane z hodowli prątka gruźlicy służące do wykonywania próby tuberkulinowej, po raz pierwszy uzyskana przez Roberta Kocha w 1890 roku. niż u pacjentów nieleczonych.
 
W 1917 roku, aby wywołać powtarzające się skoki wysokiej gorączki u pacjentów z postępującym paraliżem, zaszczepił ich krwią pacjentów cierpiących na malarię tercjańską (zwykle żołnierzy, którzy walczyli na Bałkanach). Terapia malarii w leczeniu postępującego paraliżu została szybko przyjęta na arenie międzynarodowej, szczególnie dlatego, że chinina była dostępna jako skuteczny lek na malarię. W 1927 roku Wagner-Jauregg otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny za odkrycie korzystnego wpływu malarii na postępujący paraliż, śmiertelną wówczas chorobę.
 
Podobnie jak wiele innych krajów w 1962 roku, Afganistan wydał znaczki i miniaturowe arkusze w ramach światowej kampanii na rzecz wyeliminowania malarii. Zwalczanie malarii - świat zjednoczony w walce z malarią. Rok 1962 został ogłoszony rokiem malarii. 
 
Malaria jest obecnie jedną z trzech najważniejszych, oprócz AIDS i gruźlicy, chorób zakaźnych w świecie; łącznie powodują one ponad połowę wszystkich zgonów na świecie z powodu chorób infekcyjnych.
 
Znaczki pocztowe są często wydawane w celu upamiętnienia specjalnych wydarzeń lub godnych uwagi osób. Mogą promować nowe inicjatywy publiczne, a nawet programy polityczne. Znaczki odegrały rolę w kampaniach rządowych związanych ze zdrowiem, takich jak antynikotyn, wsparcie dla osób niepełnosprawnych, oddawanie krwi, świadomość raka, interwencje chirurgiczne, upamiętnienie Światowych Dni Zdrowia, świadomość HIV, a obecnie kontrola COVID. Znaczki upamiętniają rocznice Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) i oddają hołd odkryciom medycznym, indywidualnym lub naukowym. Nie ograniczając się do jednego kraju, te same tematy powracają, podkreślając międzynarodowy charakter świadczenia opieki zdrowotnej i wiele naukowych wkładów w ważne przełomy. Znaczki pozostają dodatkową drogą do szerokiego rozpowszechniania informacji, mimo że pisanie listów spadło. Pomijając przesłania, mogą one stanowić drogę do pozyskiwania funduszy zdrowotnych - czego dobrym przykładem jest ich wykorzystanie do działań przeciwgruźliczych.
 
 
1195
 
1196
 
1197
 
1198 1199
 
We współpracy z Organizacją Narodów Zjednoczonych, 7 kwietnia 1962 roku, Watykan wydał specjalną serię znaczków, aby zebrać fundusze na walkę z malarią w Azji i Afryce. Seria składa się z czterech denominacji w dwóch wzorach, wszystkie przypominające pracę różnych papieży w walce z malarią.
 
Projekt znaczków o wartosci 15 i 70 lirów odtwarza wizerunek na medalu odlanym za panowania papieża Sykstusa V (1520-1590), aby upamiętnić jego pracę w osuszaniu malarycznych bagien pontyjskich w środkowych Włoszech w 1588 roku. Projekt znaczków o wartości 40 i 300 lirów odtwarza starożytną mapę upamiętniającą próby papieża Piusa VI (1717-1799) osuszenia tych samych bagien pod koniec XVIII wieku.
 
Napis na górze każdego znaczka głosi: POPULI OMNES CONTRA FEBRES PALUSTRES (Wszyscy ludzie przeciwko malarii). W dolnym rogu każdego znaczka pojawia się szkic komara przenoszącego malarię.
 
Artysta Edmondo Pizzi zaprojektował znaczki tematu malarii.
 
1222 1223
1224 1225
 

Medal Paracelsus wydany w Portugalii, o średnicy 70 mm i wadze 143 gr. Materiał - tombak patynowany, rzeźbiarz - ARMINDO VISEU.

 

O ile rewers medalu podobny jest do poprzedniego z Roberem Kochem, ze zmianą imienia i nazwiska, datą urodzin i śmierci oraz krótkiego rysu biograficznego z pozostawieniem ciekawego symbolu medycyny to rewers medalu jest bardzo ciekawy.

 

Postacie przy portrecie Paracelsusa nawiązują do Biblii. Chociaż jest niezaprzeczalnym faktem, że studiował nauki okultystyczne z opatem Tritheniusem, poznając tajemnicze siły świata widzialnego i niewidzialnego, nie mniej pewne jest, że nagle porzucił pewne praktyki magiczne, aby uznać je za niegodne i sprzeczne z wolą Bożą.

 

Miał awersję przede wszystkim do nekromancji praktykowanej przez pozbawionych skrupułów ludzi, przekonanych, że przyciągane są tylko siły zła. Odmawiał również jakichkolwiek osobistych korzyści, jakie mógłby uzyskać z używania magii, ponieważ zgodnie z jego myślą było to dozwolone tylko wtedy, gdy zamierzał bezinteresownie leczyć lub czynić coś dobrego naszym bliźnim.

 

Uzdrawianie ludzi tak, jak czynił to Pan Chrystus – to było jego gorącym pragnieniem. I kto wie, czy komunia z samym Panem Bogiem nie przyznawałaby mu tej wzniosłej mocy? W międzyczasie otrzymał od Pana Boga łaskę, aby umieć szukać i znajdować wszystkie środki uzdrowienia, którymi Stwórca zapełnił naturę.

 

Paracelsus oddał się z bezgranicznym zapałem i entuzjazmem dogłębnemu studiowaniu alchemii. W pewnym momencie porzucił studia nad „robienim złota”, ponieważ brzydziło to jego szlachetnego i bezinteresownego ducha; Ale skorzystał z dużej liczby praktyk alchemicznych, które według jego uznania można było rozwinąć i zastosować w medycynie. Był przekonany, że prawie wszystkie minerały poddane analizie mogą ujawnić nam wielkie tajemnice lecznicze i życiodajne oraz doprowadzić do nowych kombinacji doskonale skutecznych w przypadku niektórych chorób psychicznych lub fizycznych.

 

Bez wątpienia Paracelsus był mistykiem. Wiedział więc, jak połączyć prawa natury z prawami duszy. Ta artystyczna wrażliwość, która nigdy go nie opuściła, stanowiła pomost między człowiekiem Paracelsusem a wizjonerskim obserwatorem Rzeczywistości. Widział Pana Boga zarówno w naturze, jak i w mikrokosmosie, a dzięki medytacji został dotknięty łaską Bożą.

 

Jako dobry chrześcijanin podążał za naukami Pana Jezusa. „To, czego Bóg chce, to nasze serca – mówi w Traktacie o niewidzialnych chorobach – a nie ceremonie, ponieważ wraz z nimi ginie wiara w Niego. Jeśli chcemy szukać Boga, musimy szukać Go w sobie, ponieważ poza nami nigdy Go nie znajdziemy. Jest to most wsparcia dla Życia i Doktryny naszego Pana, ponieważ jest to jedyna podstawa naszej wiary. Tylko w Chrystusie jest stan duchowej łaski i przez naszą szczerą wiarę będziemy zbawieni. Wystarczy nam wiara w Boga i Jego jedynego Syna. Tym, co nas zbawia, jest nieskończone miłosierdzie Boga, który przebacza nam błędy. Miłość i wiara są tym samym: miłość rodzi się z wiary, a prawdziwe chrześcijaństwo objawia się w miłości i w uczynkach miłości. W Piśmie Świętym, znajdujemy wszystko, czego potrzebujemy, w ogóle”.

 

Później mówi o medycynie w następujących kategoriach: „Medycyna opiera się na naturze, natura jest medycyną i tylko w niej ludzie powinni jej szukać. Natura jest mistrzem lekarza, ponieważ jest starsza od niego i istnieje wewnątrz i na zewnątrz człowieka. Błogosławiony więc ten, kto czyta księgi Pana i idzie drogą, która została mu wskazana. Żaden lekarz nie może twierdzić, że choroba jest nieuleczalna. Jeśli to potwierdza, to jest to zaprzeczanie Bogu, zaprzeczanie naturze. Nie ma choroby, choćby najstraszniejszej, na którą Bóg nie przewidziałby odpowiedniego lekarstwa”

 

Wykonawca testamentu Paracelsusa, Miguel Setznagel, uwiecznił pamiątkową inskrypcją nagrobek z czerwonego marmuru który brzmiał po łacinie:

 

„Tu leży Filip Teofrasto z Hohenheim. Słynny lekarz medycyny, który leczył wszelkiego rodzaju rany, trąd, dnę moczanową, obrzęki i różne inne choroby ciała, ze wspaniałą nauką”.

 

1117

 

1118

 

Medal, plakieta - 1493 Paracelsus 1541. Alchemik i lekarz, nawiązuje do powyższego medalu. Autor: Cabral Antunes. Wymiary: 6,5 x 8,4 cm. Materiał: brąz. Scena na oddziale pokazująca Paracelsusa i lekarzy konsultujących się, gdzie prawdopodobnie może być przeprowadzona amputacja chorej nogi, co widać. Nóż przetrzymywany przez jednego z lekarzy może wskazywać, że taki zabieg przypuszczalnie zaistnieje.

 
 
Paracelsus uważał, że we Wszechświecie istnieją tajemne, duchowe związki, których opanowanie przez magię pozwala kierować przebiegiem realnych procesów.
 
1182
 
1183
 
Medal, plakieta / ANDREAS VESALIUS 
Wymiary: 8x6,5 cm
Waga: 263 g
Materiał: brąz
 
 
Na awersie plakiety portret Andreasa Vesaliusa z „De humani corporis fabrica” (O budowie ciała ludzkiego) powieści napisanej przez Jordiego Llobregata. Fabuła wykorzystuje jako pojedynczy element postać Vesaliusa i jego dzieło „De humani corporis fabrica”. Arcydzieło poświęcone anatomii człowieka, opublikowano po raz pierwszy w 1543 r. 
 
„De Humani Corporis Fabrica” jest powszechnie uważany za znaczący postęp w historii medycyny i anatomii, a także arcydzieło artystyczne ze względu na jakość rytych ilustracji, między innymi Vesaliusa wśród studentów, wykładajacego anatomię ręki ludzkiej widocznej na rewersie plakiety. Portret ten Andreasa Vesaliusa ze studentami, zamieszczony na stronie poprzedzającej początek pierwszej księgi „De humani corporis fabrica”. Autorem portretu był Jan van Calcar, niderlandzki malarz i rysownik, uczeń Tycjana. Znaczenie ilustracji podkreślają słowa samego autora dzieła: „Dzieło opracowałem w taki sposób, ażeby nawet ci, którzy nie mogą uczestniczyć osobiście w sekcjach, mogli poznać dobrze anatomię. Ilustrowałem to dzieło rycinami, które wiernie oddają wygląd narządów”. Zdaniem Vesaliusa, tablice anatomiczne miały zachęcać studentów do uczestnictwa w sekcjach. Dzieło „De humani corporis fabrica” zawiera 300 drzeworytowych ilustracji, pochodzących, jak się powszechnie uważa, z warsztatu Tycjana. Drzeworyty ilustrują budowę anatomiczną ludzkiego ciała.
 
Vesalius rozpoczął pracę nad swoją książką około 1540 roku. 
 
Krater księżycowy Vesalius został nazwany na jego cześć.
 
1184
 
1185
 
 
Medal, plakieta - 1517 Ambroise Paré 1590. Słynny francuski chirurg (1517-1590). 
Średnica: 65 x 82 mm 
Waga: 298g
Materiał: brąz
Autor: Cabral Antunes
 
Medal, Plakietka. Rewers zawiera scenę chirurga przy łóżku chorego. Ambroży Par'e uważany jest za jednego z ojców chirurgii i nowoczesnej patologii sądowej, która zajmuje się badaniem przyczyn chorób i zgonów współpracujący z sądem i orzekającym dla sądu oraz pioniera technik chirurgicznych i medycyny pola walki, zwłaszcza w leczeniu ran. Był także anatomem i wynalazł kilka narzędzi chirurgicznych. 
 
 
1186
 
1187
 
 
Medal, plakieta - 130 Galeno 201. Grecki lekarz z Pergamonu (130-201). 
 
Waga: 279g
Materiał: brąz
Autor: Cabral Antunes
Rozmiar: 66x84 mm
 
Rerwers przedstawia wyznawcę Hipokratesa, Galena z Pergamonu nauczajacego, że lekarze muszą robić coś więcej niż posługiwać się imieniem założyciela Medycyny. Ślepy dogmatyzm nie pomaga. Lekarze muszą rozwinąć właściwe rozumienie nauki, będąc niezależnymi filozofami i praktykując „racjonalną kontemplację”.
 
Galen z Pergamonu, słynny lekarz żyjący w świecie rzymskim w II wieku naszej ery, napisał ciekawe ostrzeżenie do lekarzy. Słowa Galena są szczególnie przydatne dla współczesnych teozofów:
 
 „To, co dzieje się z większością sportowców, którzy marzą o zwycięstwie na igrzyskach olimpijskich, ale nie przechodzą żadnego treningu, aby to osiągnąć, dzieje się również z większością lekarzy. Chwalą Hipokratesa, którego uważają za najlepszego ze wszystkich; ale jeśli chodzi o upodobnienie się do niego, zrobią wszystko, a nie to”.
 
Zamiast jedynie zapamiętywać nauczanie, teozofowie, kierujący się światopoglądem religijno-filozoficznym głoszący możliwość uzyskania bezpośredniego kontaktu człowieka ze światem nadprzyrodzonym i poznania jego tajemnic przede wszystkim przez mistyczne objawienie, muszą wyleczyć się z choroby ignorancji i pomagać innym robić to samo.
 
Mogą odnieść sukces w swoim zadaniu dzięki uzdrawiającej mocy trzech przewodnich świateł w poszukiwaniu boskiej wiedzy: altruizmu, odpowiedzialności za siebie i poszerzającej się wnikliwości.
 
Właściwa relacja między teorią a praktyką nie jest sprawą łatwą. Pokora jest ważna, aby móc spokojnie uznać dystans między tymi dwoma czynnikami. 
 
Galen był pierwszym, który użył pulsu jako pomocy diagnostycznej i pierwszym, który opisał przepływ moczu przez moczowody do pęcherza.
 
W czasach Galena sekcja zwłok człowieka była tematem tabu, a założenia anatomiczne Galena, które opierały się na zwierzętach, nie zawsze miały zastosowanie, jak później zauważono, do ludzi.
 
Jego największymi osiągnięciami były identyfikacja mięśni i wykorzystanie pulsu jako pomocy diagnostycznej.
 
Napisał 262 książki, które były redagowane na średniowiecznych uniwersytetach. Jego prace stały się symbolem greckiej medycyny dla uczonych medycyny Europy i Bliskiego Wschodu przez następne 15 wieków. Najbardziej utalentowany ze wszystkich badaczy medycznych starożytności, przyczynił się znacznie do zrozumienia wielu dyscyplin naukowych, w tym anatomii, fizjologii, patologii.
 
1188
 
1189
 
Medal, plakieta - 460 Hipokrates 365 pne. Przysięga Hipokratesa. Autor : Cabral Antunes. Wymiary: 6,5x8,5 cm.
Prostokątny medal z brązu z portretem Hipokratesa na awersie i tekstem Przysięgi Hipokratesa na rewersie, autorstwa Cabral Antunes. 
 
Hipokrates był greckim lekarzem, który jest powszechnie określany jako ojciec współczesnej medycyny. Wierzył, że choroby są powodowane naturalnie, a nie przez przesądy lub przekleństwo od bogów, jak powszechnie wierzono w tym czasie. To oddzielenie medycyny i religii było dość rewolucyjne jak na swoje czasy. Hipokrates uważał, że leczenie chorób polega na korygowaniu czynników środowiskowych, takich jak dieta i nawyki życiowe.
 
Innym znaczącym wkładem Hipokratesa była przysięga Hipokratesa. Przysięga jest kodeksem postępowania podjętym przez ówczesnych lekarzy w celu:
 
1) Szanuj swoich nauczycieli,
2) Swobodnie przekazuj swoją wiedzę każdemu, kto chciałby się od nich
uczyć, 
3) Pomagaj i nie krzywdź innym ludziom
 
Dziś lekarze z całego świata używają odmian przysięgi Hipokratesa.
 
Rewers przedstawia szczegółowy posąg Hipokratesa, trzymającego zwój ze starożytną grecką wersją przysięgi Hipokratesa. W prawej ręce trzyma Laskę Uzdrawiania znaną jako Kaduceusz. Kaduceusz jest reprezentowany przez zwiniętego węża. Wąż, ze swoją zdolnością do zrzucania skóry, był uważany przez Greków za symbol odnowy.
 
1190
 
1191
 
Perski filozof, islamski naukowiec, doktor Avicena – brązowy medal - plakieta autora Cabral Antunes. Rozmiar 68x83 mm, 9 mm grubości. Waga: 292 g. Wydany na okoliczność rocznicy 1000-lecia przybycia Awicenny do Portugalii.
 
Rewers przedstawia scenę ukazującą Awicennę w otoczeniu uczniów,
 
Jego najsłynniejsze dzieła to Księga uzdrowienia, obszerna encyklopedia filozoficzna i naukowa oraz Kanon medycyny, który był standardowym tekstem medycznym na wielu średniowiecznych uniwersytetach i wciąż jest powszechnie uważana za wartościowe źródło w studiach medycznych.
 
Był autorem 450 książek z szerokiego zakresu wiedzy, z których wiele traktowało na tematy filozoficzne i medyczne. Nazywany był często „ojcem nowoczesnej medycyny”, nazwano go też „najsłynniejszym uczonym islamu i jednym z najsłynniejszych uczonych wszech czasów wśród wszystkich narodów świata”.
 
Avicenna, był uważany za jednego z najznaczniejszych lekarzy, astronomów, myślicieli i pisarzy islamskiego Złotego Wieku, a także ojca nowoczesnej medycyny.
 
Ibn Sina (Avicenan) jako pierwszy wpadł na pomysł kwarantanny w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się chorób. Podejrzewał, że niektóre choroby roznoszą się poprzez mikroorganizmy; aby zapobiec zakażeniom między ludźmi, wymyślił metodę izolowania ich na 40 dni.
 
1192
 
1193
 
Transkei to kraj wydania znaczków pocztowych w 1991 roku pionierów medycyny, wydanych na kopercie FDC Pierwszego Dnia Obiegu.
 
Badania przeciwciał rozpoczęły się w 1890 roku, kiedy Emil von Behring i Shibasaburo Kitasato opisali aktywność przeciwciał przeciwko toksynom błonicy i tężca. Behring i Kitasato wysunęli teorię odporności humoralnej, proponując, że mediator w surowicy może reagować z obcym antygenem.
 
Emil Adolf von Behring – niemiecki bakteriolog, uważany za jednego z twórców immunologii, laureat pierwszej Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny w 1901 roku.
 
Shibasaburō Kitasato – japoński lekarz i bakteriolog. Pracując w Hongkongu w 1894 r., określił czynnik zakaźny dżumy, niemal równocześnie z Alexandre'm Yersinem.
 
Jean-Marie Camille Guérin – francuski bakteriolog, współtwórca (wraz z Albertem Calmette) BCG, szczepionki przeciw gruźlicy.
 
Léon Charles Albert Calmette – francuski lekarz, bakteriolog i immunolog. Opracował (wspólnie z Camille'em Guérin) szczepionkę BCG przeciwko gruźlicy, a także wynalazł surowicę przeciwko dżumie oraz jako pierwszy zastosował antytoksynę przeciwko jadowi węży.
 
John Franklin Enders – amerykański naukowiec, mikrobiolog, bakteriolog, w 1954 roku laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny za dokonanie odkrycia, że wirus polio namnaża się w tkankach zwierzęcych. Przyczyniło się to do stworzenia szczepionki przeciwko chorobie Heinego-Medina.
 
Jonas Edward Salk – wirusolog, wynalazca szczepionki przeciw grypie i twórca jednej ze szczepionek przeciw paraliżowi dziecięcemu (wirus polio).
 
1215
 
Przestarzałość medyczna na banknotach fantazyjnych.
 
Urządzenie do wyciągania pocisków. Ekstraktor pocisków, XVI wiek, stal i mosiądz.
 
Chociaż próbowano usunąć pociski przypominające kule, gdy broń palna została wprowadzona do działań wojennych już w 1200 roku, ale tylko te znajdujące się w pobliżu powierzchni skóry mogły być leczone. Specjalne instrumenty do usuwania pocisków weszły do użytku dopiero na początku 1500 roku, gdy broń palna stawała się coraz bardziej wyrafinowana.
 
Wyciągi kulowe typu śrubowego, takie jak ten, mają pusty pręt, który można wydłużyć lub skrócić, obracając uchwyty. Instrument umieszcza się w ranie, a wydłuża się, aby przesunąć kulę, by ją usunąć.
 
1216
 
1217
 
Wiertarka dentystyczna obsługiwana kciukiem, wyprodukowana przez Jonathana W. Baxtera, datowana na około 1874 r. Służy do wiercenia zębów.
 
1218
 
1219
 
Medyczna piła do amputacji.
 
Piła ta była używana do amputacji (odcinania) rąk lub nóg ludzi. Ma około 500 lat. Nie było wtedy odpowiednich środków znieczulających (leków powodujących utratę przytomności) i skutecznych leków przeciwbólowych. W rezultacie chirurg musiał pracować bardzo szybko. Największym ryzykiem związanym z operacją w tamtych czasach była infekcja: zarazki wchodzące do organizmu mogły się szybko rozmnażać, a to może spowodować niewydolność narządów organizmu z powodu zagrażającego życiu stanu zwanego sepsą.
 
1220
 
1221
 
Kolekcja historii medycznej, Instytut Karla Sudhoffa, Lipsk. Zestaw wartości obejmujący palnik, lulek czarny i kadzidło, instrumenty dentystyczne, kleszcze, nóż i nożyce, wziernik i windy triploidalne
 
10 Pf - Lulek, kadzielnica (XVI wiek). Rośliny z tego rodzaju, podobnie jak wiele innych psiankowatych, są silnie trujące, ale w przeszłości, zwłaszcza lulek czarny, były stosowane w medycynie (np. w starożytnej Asyrii używano lulka do uśmierzania bólu zęba) i jako narkotyk. W małych dawkach ułatwia zasypianie, w większych powoduje halucynacje, w tym wrażenie bycia pokrytym włosami na podobieństwo wilkołaka.
 
20 Pf - Pelikan, kozie łapki (stopy), szczypce do zębów (XVII wiek). Pierwsze wzmianki o pelikansach pochodzą z 1363 roku. W XVI wieku były głównym narzędziem ekstrakcji zębów. Nazwa pelikan wywodzi się od podobieństwa pazura do dzioba pelikana. Współczesna literatura ujawnia, że pelikan nawet przy sprawnym stosowaniu może skutkować poważnym skaleczeniem dziąseł, poważnym krwotokiem, a nawet złamaniem kości szczęki. Pozycja pacjenta była inna niż dzisiaj, umieszczano go na niskim siedzeniu z głową odchyloną do tyłu i mocno trzymaną między udami operatora. Pelikan działał, umieszczając pazur nad koroną zęba, który ma zostać usunięty i podpórką na zewnętrznym dziąśle. Naciśnięcie uchwytu wysunęło ząb. Wprowadzenie gwintu śrubowego umożliwiło ekstrakcję większej liczby zębów.
 
Kozie stopy - narzędzia wymagane do ekstrakcji zęba. To był bardzo niebezpieczny instrument. Poważne obrażenia podniebienia, dna jamy ustnej, języka lub policzka nie były rzadkością. Ponieważ jednak zwykła stopa nie mogła być dobrze używana z tylnymi zębami trzonowymi i lekko ślizgała się z przodu, firma GOERG próbowała zaradzić tym brakom, dając stopie haczyk, a mianowicie jeden instrument na zęby przednie, a drugi na zęby tylne. Mocując taką kozią stopę, haczyk chwyta ząb od tylnej strony i zapobiega ześlizgnięciu się instrumentu.
 
Szczypce do zębów (XVII wiek) były tak skonstruowane, że zamontowany wkręt pośrodku szczypiec wkręcano w chory ząb, aby łatwiej było go chwycić i wyciągnąć. I to wszystko bez żadnych srodków przeciwbólowych czy znieczuleń.
 
25 Pf - Szczypce do drutu do włosów (XVII wiek). Sznur do włosów (zwany także opaską ropy lub łacińskim setaceum) jest metodą leczenia chirurgicznego, której pierwsze zastosowanie jest nieokreślone i która była stosowana od XVI do XIX wieku w szczególności przeciwko chorobom oczu i epilepsji. Sznur do włosów był również często stosowany w leczeniu ciężkich zaburzeń psychicznych.
 
Kawałek skóry na szyi pacjenta został podniesiony włoskowatymi szczypcami. Przebijano przez to szpilkę do włosów za pomocą sznurka do włosów, sznurka wykonanego z jedwabiu, końskiego włosia, płótna lub podobnego materiału. Linia włosów pozostawała pod skórą przez kilka dni, czasem znacznie dłużej, aż do powstania ropy. To ropienie powinno przyczynić się do „wypływu złych soków”.
 
Przy tej formie leczenia istniało ryzyko rozwoju infekcji bakteryjnej lub przetoki.
 
35 Pf - Nóż do rzeźbienia w kamieniu (XVIII w), Nożyce do łamania (XVII w). Ten nóż był instrumentem medycznym, który osiągnął szczyt popularności pod koniec 1700 roku. Drobna, wklęsła krawędź tnąca, charakterystyczne sierpowe ostrze i zaokrąglona końcówka. W 1738 roku urodzony w Anglii chirurg, dr Samuel Sharp ze Guy's Hospital w Londynie, ujawnił silnie zakrzywiony, obosieczny nóż z ciężkim płaskim kręgosłupem i małą płetwą do krzywizny niedaleko rękojeści. Noże falciform były używane do końca 1780 roku, kiedy chirurdzy tacy jak Justus Christian von Loder (1753-1832), niemiecki anatom i chirurg, przenieśli uwagę na noże o prostszych krawędziach. Noże o prostych krawędziach umożliwiły głębsze i bardziej nachylone nacięcia w mięśniu od zewnętrznej strony kończyny i dały możliwość pozostawienia płatów skórnych w celu ochrony resztkowego kikuta przed infekcją i ułatwienia gojenia. Obiekty takie jak ten nóż falciform ilustrują zmiany w wiedzy medycznej w czasie kursu i uwidaczniają w formie materialnej, jak podejścia do amputacji rozwijały się w historii.
 
Znaczek pokazuje również nożyczki przepuklinowe (bruchschere). Litotom to nóż chirurgiczny stosowany podczas litotomii krocza do usuwania kamieni pęcherza moczowego. Instrument ma ukryte ostrze, które otwiera się po naciśnięciu dźwigni na rękojeści. Służy do poszerzenia rany krocza, litotom wprowadza się przez ranę krocza do pęcherza, ostrze jest otwierane, a litotom wycofywany; Powiększa to ranę na tyle, aby umożliwić przejście kleszczy w celu uchwycenia / usunięcia kamienia.
 
Litotomia krocza jest najstarszą operacją urologiczną i często mówi się, że jest najstarszą planową operacją. Opisy znajdują się w starożytnych pismach indyjskich i są wspomniane w przysiędze Hipokratesa.
 
50 Pf - Kleszcze (XVIII wiek), Wziernik (XVII wiek). Wynalezienie kleszczy położniczych stanowi istotny postęp techniczny w zarządzaniu porodem. W czasach, gdy nowa choroba, krzywica, stawała się coraz bardziej powszechna, kleszcze były mile widzianym wynalazkiem, ponieważ choroba często przynosiła ze sobą deformację miednicy, która u przyszłych matek utrudniała poród. Przed XVIII wiekiem kobiety rodziły w domu w asyście położnej i bliskich przyjaciółek. W XVIII wieku lekarze płci męskiej zastąpili położne, co niestety spowodowało wzrost liczby zgonów z powodu nadużywania i nadmiernego agresywnego używania kleszczy. Do połowy XIX wieku (kiedy odkryto środki znieczulające), poród odbywał się bez skutecznej ulgi w bólu.
 
Kleszcze były używane przede wszystkim przy trudnych porodach. Kleszcze mogły uniknąć niektórych zgonów niemowląt, gdy poprzednie podejścia (z udziałem haków i innych instrumentów) wydobywały je w częściach. W interesie zachowania tajemnicy kleszcze były przenoszone do sali porodowej w wyłożonym pudełku i były używane tylko wtedy, gdy wszyscy wyszli z pokoju, a matka miała zawiązane oczy.
 
Wziernik pochwy czy waginalny. Wzierniki były używane od tysięcy lat, aby umożliwić lekarzom lepsze widzenie i dostęp do obszaru pochwy (lub innych jam ciała) poprzez rozszerzenie po założeniu. Ten XVII-wieczny europejski przykład, który wydaje się wykorzystywać ruch korbowy do rozszerzenia, jest bardziej ozdobny i zastraszający niż większość. Innymi słowy wykorzystuje się pracę korbki do rozwierania.
 
85 Pf - Windy (XVII wiek). Używanie windy do usuwania np. kawałka kości z czaszki. Trepanacja jako procedura terapeutyczna lub magiczno-religijna sięga czasów neolitu, a trefiny (lub trepany) są często stosowane jako metoda uwalniania złych duchów od pacjenta. Przez wieki ta procedura chirurgiczna była nadal stosowana w leczeniu różnych objawów, od migreny po choroby psychiczne. Trepanowanie jest uważane za jedną z najwcześniejszych metod chirurgicznych łagodzących cierpienie osób z zaburzeniami psychicznymi. Instrumenty medyczne w Grecji i Rzymie potwierdziły, że chirurdzy kontynuowali praktyki perforacji czaszki między 25 r. p.n.e. a 216 r. n.e. XVI wiek wprowadził trefinę w stylu „statywu” do podnoszenia obniżonego pęknięcia czaszki. W czasach starożytnych były wiercone w osobie, która zachowywała się w sposób, który uważano za nienormalny, aby wypuścić to, co ludzie uważali za złe duchy.
Dowody sugerują również, że trepanacja była prymitywną operacją ratunkową po ranach głowy w celu usunięcia rozbitych kawałków kości z pękniętej czaszki i oczyszczenia krwi, która często gromadzi się pod czaszką po uderzeniu w głowę. Procedura ma poważne reperkusje, takie jak bezpośrednie lub pośrednie powikłania okołooperacyjne, które obejmują zwiększone uszkodzenie mózgu, infekcję, utratę krwi, krwotok i potencjalnie śmierć z powodu urazu, ponieważ osłona ochronna czaszki jest zagrożona.
 
W XVI wieku Fabricius ab Aquapendente wynalazł trójkątny instrument do wiercenia otworów w czaszce. (Był nauczycielem Harveya i odkrywcą zastawek żylnych.) Instrument miał trzy ramiona o różnych kształtach punktów. Każdy z końców można było przyłożyć do czaszki za pomocą pozostałych dwóch jako uchwytów. Nazwał go „tre fines” z łaciny dla trzech końców, które stały się trafine, a następnie trephine, a do 1656 roku było używane jako synonim trepan, jako termin dla starszego instrumentu. W innej wersji etymologii zupełnie inny trójkątny instrument do wiercenia w czaszce został wynaleziony w 1639 roku przez Johna Woodalla, londyńskiego chirurga, który również nazwał swój instrument tres fines, który stał się trefiną i ostatecznie synonimem trepana. Ogólnie rzecz biorąc, w czasach renesansu i później trepanacja była popularną operacją i wynaleziono wiele różnych instrumentów do jej wykonywania.
 
1226 1227
1228 1229
1230 1231
 
Edgar Douglas Adrian, Baron Adrian (1889 - 1977), brytyjski lekarz i fizjolog, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny w 1932 roku, za badania nad włóknami nerwów obwodowych, mechanizmem przewodzenia nerwów i funkcją węchową. Jest twórcą metody rejestrowania czynnościowych zmian elektrycznych w pojedynczych włóknach nerwowych. Przyczynił się do rozwoju elektroencefalografii i nauki o lokalizacji czynności w korze mózgowej. Jego badania nad tzw. rytmami Bergera przyczyniły się do rozwoju badań nad padaczką i lokalizowaniem uszkodzeń mózgu.
 
Rzadki Brązowy medal Portugalii z limitowanej edycji tylko 1000 sztuk. Numer egzemplarza 367-1000. Grawer Cabral Antunes. Średnica 80 mm. Waga 215,40 g.
 
1232
 
1233
 
Brązowy medal Otto Fritza Meyerhofa. Nobel w dziedzinie medycyny w 1922 roku. Otto Meyerhof 1884-1951. Grawer Cabral Antunes. Numer egzemplarza 38-1000. Średnica 8 cm. 
 
Otto Meyerhof zajmował się przemianami energetycznymi i chemicznymi w tkankach, zwłaszcza w mięśniach. Odkrył zależność między zużyciem tlenu a wytwarzaniem kwasu mlekowego w mięśniach.
 
1234
 
1235
 
Medal August Krogh w 1920 roku nagroda Nobla w dziedzinie medycyny, fizjolog. Najważniejsze prace Krogha dotyczyły fizjologii oddychania i krążenia. Badał krążenie krwi w drobnych naczyniach oraz zaopatrzenie tkanek w krew, odkrył zależność produkcji energii od ilości pochłanianego przez organizm tlenu.
Średnica: 80 mm 
Waga: 223g
Material: Brąz 
Autor: Cabral Antunes
Numer na rancie: 398-1000
 
1236
 
1237
 
Brązowy medal/ Alexander Fleming/ W 1945 roku nagroda Nobla w dziedzinie Medycyny, biolog i farmakolog. Odkrywca lizozymu i penicyliny. W 1922 r. odkrył, że w tkankach i wydzielinach ludzkiego ciała znajduje się substancja zdolna do rozpuszczania (lizy) niektórych bakterii. Ze względu na podobieństwo do enzymów nazwał ją lizozymem. Wyizolował też bakterię, która była wrażliwa na działanie lizozymu i nazwał ją Micrococcus lysodeikticus (później okazało się, że była to znana już wcześniej Micrococcus luteus). Odkrywca bakteriostatycznego działania pleśni pędzlaka, co doprowadziło do wyodrębnienia penicyliny. Antybiotyk ten stał się powszechnie stosowanym lekiem bakteriobójczym.
 
Pokazany na rewersie medalu symbol pielęgniarstwa składa się z kilku elementów i każdy ma swoje znaczenie. Lampa jest hołdem dla Florence Nightingale, która poprzez swoje czyny czuwała nad zdrowiem swoich pacjentów, niosąc światło i nadzieję na uzdrowienie. Wąż oznacza tu alchemię wraz z krzyżem symbolizuje naukę.
Autor: Armindo Viseu
Wymiar: 70mm 
Waga: 158 gram
Nr medalu: 499/500
 
1238
 
1239
 
1240
 
4 charytatywne znaczki pocztowe, wydane w Republice Federalnej Niemiec w 1956 roku.
 
Jest to kontynuacja wielu emisji z cyklu „Słudzy Ludzkości", zaś ten zestaw jest poświęcony opiece nad dzieckiem.
 
Na drugim znaczku przedstawiono portret węgierskiego lekarza o imieniu Ignaz Philipp Semmelweis (węg. Ignác Fülöp Semmelweis: 1818-1865), który położył podwaliny pod nową gałąź medycyny – antyseptykę - zajmującą się kwestią niszczenia drobnoustrojów poprzez odkażanie. Zastosowana przez niego dezynfekcja rąk przed badaniem kobiet po porodzie spowodowała radykalne zmniejszenie się wśród nich śmiertelności na gorączkę połogową, która wówczas była zmorą szpitali położniczych.
 
Część dochodów ze sprzedaży tych walorów była przeznaczona na wsparcie różnych organizacji charytatywnych.
 
1415 1416
1417 1418
 
Ignaza Semmelweis możemy zobaczyć również na innym znaczku, na serii ktorej przedstawiono pionierów medycyny w różnych dziedzinach i w różnych zakątkach świata, okolicznościowe znaczki pocztowe wydane w Transkei w 1992 roku, a są to kolejno:
 
Thomas Huckle Weller (1915-2008) – amerykański naukowiec, lekarz pediatra, bakteriolog i wirusolog, uhonorowany w 1954 roku Nagrodą Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny za dokonanie odkrycia, że wirus polio namnaża się w tkankach, co przyczyniło się to do stworzenia szczepionki przeciwko chorobie Heinego-Medina (polio);
 
Ignaz Philipp Semmelweis (1818-1865) – lekarz pochodzący z rodziny węgierskich Niemców, który położył podwaliny pod nową gałąź medycyny – antyseptykę, która zajmuje się kwestią niszczenia drobnoustrojów poprzez odkażanie; zastosowana przez niego dezynfekcja rąk przed badaniem kobiet po porodzie spowodowała radykalne zmniejszenie się wśród nich śmiertelności na gorączkę połogową, która wówczas była zmorą szpitali położniczych;
 
Sir James Young Simpson (1811-1870) - szkocki położnik, który jako pierwszy lekarz zademonstrował właściwości znieczulające chloroformu na ludziach i przyczynił się do spopularyzowania jego zastosowania w medycynie;
 
René Théophile Hyacinthe Laennec (1781-1826) – francuski lekarz, wynalazca stetoskopu; w 1819 opublikował dzieło „O osłuchiwaniu”, poświęcone nowemu wówczas rodzajowi diagnostyki medycznej (wprowadził drewnianą słuchawkę służącą do osłuchiwania płuc i serca).
 
1419 1420
1421 1422
 
Kolejna seria przedstawia innych pionierów medycyny w różnych dziedzinach i w różnych zakątkach świata, znaczki wydane w Transkei w 1982 roku, a są to kolejno:
 
Hipokrates (ok. 460 p.n.e. - ok. 377 p.n.e.) – lekarz grecki, jeden z prekursorów współczesnej medycyny, obdarzony przydomkiem „ojca medycyny”; Więcej uwagi poświęciłem temu lekarzowi w powyższych numizmatach, ze względu na jego duże zasługi w medycynie.
 
Antoni van Leeuwenhoek (1632-1723) – holenderski urzędnik miejski, przedsiębiorca i przyrodnik (bez formalnego wykształcenia uniwersyteckiego), nazywany ojcem mikrobiologii; prawdopodobnie pierwszy człowiek, który zobaczył mikroorganizmy, w tym bakterie;
 
William Harvey (1578-1657) – angielski lekarz i biolog, który odkrył, że serce działa jak pompa ssąco-tłocząca i powoduje nieustające krążenie krwi w naczyniach, z którymi tworzy układ zamknięty;
 
Joseph Lister (1827-1912) – brytyjski chirurg, inicjator antyseptyki, który na podstawie wyników licznych i długotrwałych prób opracował „system leczenia antyseptycznego”, polegającego na skrupulatnej dezynfekcji kwasem karbolowym rąk, narzędzi, nici chirurgicznych oraz opatrunków.
 
1423 1424
1425 1426
 
I kolejni pionierzy medycyny w różnych dziedzinach i w różnych zakątkach świata, przedstawionych na okolicznościowych znaczkach pocztowych wydanych w Transkei w 1985 roku. a są to kolejno:
 
Andreas Vesalius, Wesaliusz (1514-1564) – flamandzki uczony, twórca nowożytnej anatomii; jako jeden z pierwszych odważył się na dokładne zbadanie zwłok ludzkich, wykazując przy tym liczne błędy w dziełach Galena, które były wynikiem nieuzasadnionego, a bezwzględnego przenoszenia stosunków anatomicznych panujących u zwierząt na organizację ciała ludzkiego; Temu lekarzowi również poświęciłem więcej uwagi w powyższej części artykułu, ze względu na jego duże zasługi w medycynie.
 
Marcello Malpighi (1628-1694) – włoski lekarz i biolog, który jest twórcą anatomii mikroskopowej; opisał krwinki czerwone, naczynia włosowate, strukturę tkanki płucnej oraz budowę owadów;
 
François Magendie (1783-1855) – francuski fizjolog, jeden z pionierów fizjologii i patofizjologii; dokonał znaczących odkryć związanych z fizjologią mózgu dzięki rozwinięciu techniki wiwisekcyjnej;
 
William Stewart Halsted (1852-1922) – amerykański chirurg, zwany ojcem amerykańskiej chirurgii, który stworzył podstawy nowoczesnej chirurgii onkologicznej.
 
1427 1428
1429 1430
 
Medycyna naturalna, inaczej medycyna niekonwencjonalna, to naturalne metody leczenia chorego, oparte na naturalnych składnikach. To również metody i praktyki, które mają działanie lecznicze, ale ich działania nie są potwierdzone badaniami naukowymi. Zazwyczaj są one akceptowane i oparte na twierdzeniach zgodnych z podstawową wiedzą medyczną oraz przyrodniczą. Przez dużą część środowiska lekarskiego uważane są za nieetyczne, gdyż nie mają udowodnionego działania leczniczego ani wpływu na poprawę zdrowia. Część praktyk, które zaliczane są do medycyny naturalnej, ma swoje źródło w dawnej tradycji, inne zaś rozwinęły się w czasach nowożytnych.
 
 
Korea - Zastosowanie ciepła, albo przez zastosowanie gorącego okładu, albo przypalenie jednego lub więcej stożków, zwykle zrobionych ze zmiażdżonej łodygi bylicy pospolitej w określonych miejscach ciała, mogą leczyć dolegliwości takie jak zapalenie, swędzenie i ból. Brak środków znieczulających sprawiał, że tego typu operacje nie należały do przyjemnych. 
 
Istnieje wiele zalet związanych z dostarczaniem leków przez skórę przy niewielkiej aktywności całego ciała. Pacjenci są w stanie umieścić lek bezpośrednio w miejscu, w którym jest potrzebny. Zmniejsza to poziom, na jakie całe ciało jest narażone na działanie leku. Produkty do stosowania miejscowego są na ogół łatwe w użyciu i zaczynają działać stosunkowo szybko.
 
Terapia ciepłem to terapeutyczne zastosowanie ciepła do organizmu, które powoduje wzrost temperatury tkanek. Wczesne leczenie może pomóc w zahamowaniu przejścia od ostrego do przewlekłego.
 
1241
 
Anglia – Lekarstwem na krztusiec, czyraki czy reumatyzm było przeczołganie się pod łukiem jeżyny.
 
1242
 
Australia - Szaman Aborygenów. 
 
Tysiącletnia szamańska tradycja uzdrawiającego dotyku. Kluczem do szamańskiego uzdrowienia jest trans. W stanie transu szaman widzi energię ciała i umysłu, a także problemy powodujące chorobę na poziomie energetycznym. Gdy tylko uzdrawiacz jest w transie, może nie tylko widzieć i rozumieć problemy na poziomie energetycznym, ale może również manipulować energiami. Używając swojej intencji, usuwa zablokowane i ciemne energie, zasysając je we własnym ciele, a następnie wysyłając je do wszechświata, skąd pochodzą.
 
Innym ważnym składnikiem rytuału uzdrawiania jest woda. Zimna woda służy do usuwania złych energii, a ciepła woda jest ważną częścią praktyki samoleczenia, aby pacjent mógł kontynuować samodzielnie.
 
Rytuały lecznicze odbywają się w najpiękniejszych miejscach lasu deszczowego, często w miejscu, w którym rzeka została uformowana w głęboką wodę w całości przez płynącą wodę w porze deszczowej, miejsce, w którym czysta, niebieska woda pełna ryb i innych form życia odbija kolory kwiatów, drzew, ptaków i innych form życia lasu deszczowego.
 
Aborygeni mają oszałamiające poczucie piękna, a miejsca, które wybierają do celów rytualnych, są zgodnie z miejscami mocy aborygenów, miejscami, w których łatwo jest połączyć się z naturą, a dokładniej z duchem natury, lub w skrócie z „duchem”.
 
Godne uwagi jest to, że uzdrawiający dotyk jest używany przez australijskich aborygenów bez użycia jakichkolwiek substancji halucynogennych, ponieważ jest to rzadkie w świecie szamańskim. To sprawia, że system uzdrawiania australijskich aborygenów jest bliższy staremu europejskiemu systemowi medycyny umysł-ciało znanemu z Hipokratesa, niż innym szamańskim systemom uzdrawiania.
 
1243
 
Chiny - Solanka z solonych warzyw - z gnijących warzyw wytwarzają się paciorkowce, które są stosowane w leczeniu wrzodów płuc. Ten sam proces zastosowano w początkowych eksperymentach nad produkcją penicyliny.
 
1244
 
Meksyk - Zapotekowie z Milty. Oaxaca - zabij kurę nad krzyżem narysowanym na ziemi, aby ustalić, czy chory wyzdrowieje. Jeśli ptak wydycha powietrze zgromadzone w płucach, z głową skierowaną na wschód, odpowiedź jest twierdząca. Z encyklopedii Funk and Wagnall.
 
Cywilizacja Zapoteków rozpoczęła się około 500 roku p.n.e. w dolinie Oaxaca w Meksyku. Uważa się, że jest to jedna z najwcześniejszych cywilizacji w Nowym Świecie i była współczesna cywilizacji Olmeków na wschodzie.
 
1245
 
Eskimosi - Amulety noszone w celu odwrócenia chorób - amulety z drewna i futra, przygotowane przez jakiegoś słynnego szamana, są bardzo w użyciu. Nosi się je przymocowane do ubrania na dotkniętej części.
 
1246
 
Niszcz owady, wrogów zwierząt domowych i ludzi. Ta bardzo ciekawa kolekcja etykiet zapałczanych mówi nam o groźnych chorobach dla ludzi i zwierząt przenoszonych przez owady.
 
Najpopularniejszym gatunkiem muchy występującym w Polsce jest tak zwana Mucha Domowa. Owad ten występuje na całym świecie i ze względu na swój „mało higieniczny” tryb życia przenosi masę bakterii. Mucha bardzo chętnie siada na kale zarówno ludzkim jak i zwierzęcym. Przez to na włosy, którymi pokryte jest jej ciało zabiera gigantyczną ilość bakterii. Bakterie te następnie przenoszone są na inne miejsca, na których siadają muchy. Pół biedy kiedy mucha usiądzie na krześle czy stole, koszmar może rozpocząć się kiedy jej łapki dotkną jedzenia!
 
Muchy nie tylko mogą przyczynić się do zatrucia salmonellą, ale przenoszą też szereg bardzo groźnych chorób zakaźnych takich jak:
– dur brzuszny
– czerwonka
– tyfus
– gruźlica
– choroba Heinego-Medina
 
A także niektóre schorzenia grzybicze i pasożytnicze. Mucha przenosi również zarazki w przewodzie pokarmowym czyli tak zwanym wolu. Te bakterie stanowią bardzo duże zagrożenie przez dłuższy czas.
 
Jeszcze żyjemy w takim klimacie, który jest na tyle łagodny, że nie rozwijają się w nim żadne „dziksze” formy owadów. Możemy zapomnieć o muchach tse tse, moskitach czy innych krwiożerczych „potworach”, które przenoszą trudne w leczeniu, a często także śmiertelne choroby.
 
Natomiast w ostatnich latach w Polsce problemem stały się choroby przenoszone przez kleszcze, m.in.: borelioza oraz kleszczowe zapalenie mózgu. Choroby te mogą być przyczyną niebezpiecznych dla zdrowia i życia powikłań, a nawet doprowadzić do śmierci.
 
1288 1289
1290 1291
1292 1293
1294 1295
1297 1298