Gościmy

Odwiedza nas 25 gości oraz 0 użytkowników.

Licznik odwiedzin

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Najtrudniejsza z ksiąg Nowego Testamentu. Księga zamykająca zbiór Nowego Testamentu, Objawienie, napisane pod koniec I wieku, opowiada o wizjach i objawieniach apostoła i ewangelisty Jana na wygnaniu na wyspie Patmos na Morzu Egejskim. Ten tekst szczegółowo opisuje walkę boskości z szatanem aż do ostatecznego zwycięstwa i pojawienia się Niebiańskiego Jeruzalem, co oznacza koniec historii i zbawienie ludzkości.


Dzieło wizjonerskie, przepełnione różnorakimi motywami i rozbudowaną symboliką. Sędziwy Jan napisał to proroctwo z myślą o chrześcijanach w Azji Mniejszej, którzy doświadczali licznych prześladowań.


Proroctwo opisując triumf Kościoła przy końcu czasów oraz powtórne przyjście Pana Chrystusa miało utwierdzać w wierze   i podtrzymywać na duchu.


Razem z Janem zobaczymy smoka, czyli szatana, który odnosi porażkę w niebie i spada na ziemię. Wbrew pozorom nie oznacza to dla nas tragedii, gdyż zwycięstwo nad smokiem jest defnitywne i ostateczne. Ziemia pozostaje jedynym obszarem, gdzie może on działać, lecz i tutaj jego aktywność jest mocno ograniczona.  Problem  polega na  tym, że  zaczyna on  zwodzić  ludzi i kiedy ludzie dają się oszukać, na ziemi tworzy się piekło.


W wizji św. Jana pojawia się „wielki Babilon”, dzieło zwiedzionych przez smoka ludzi, którym w jakiś sposób przeszkadza samo istnienie Pana Boga i Jego ludu. Bunt osiąga szczyt, kiedy po zwalczaniu wyznawców Pana Boga ludzie szykują się na wojnę przeciwko Niemu samemu. Szykują się armie, pojawia się pojęcie Armagedon,  używane często jako straszak,  choć jego znaczenie jest dla chrześcijan bardzo pozytywne.


Kilka takich scen przedstawiają poniższe kartki. Są to Gobeliny Apokalipsy (lub Apokalipsa złości), które nawiązują do Apokalipsy Jana. Wyprodukowane pod koniec XIV wieku na zamówienie księcia Ludwika I Andegaweńskiego. Dzieło to jest najważniejszym zbiorem średniowiecznych gobelinów zachowanych na świecie. Zestaw składający się z sześciu kolejnych części, każdy pocięty na czternaście obrazów, wykonany jest z karykatur Hennequina z Brugii i świadczy o prestiżu jego sponsora. Gobeliny wyeksponowane są w Muzeum Tkaniny Apokalipsy, znajdują się w Château d'Angers, w bardzo długiej galerii zbudowanej w tym celu i otwartej w 1954 roku.


Jeśli dziś słowo „apokalipsa” wywołuje chaos, to tak naprawdę oznacza „objawienie”. Opowieść niesie ze sobą przesłanie uniwersalne, przeznaczone dla każdego, kto w obliczu prób życia stara się odnaleźć swoją drogę i odnaleźć siebie. Przerażające obrazy, którymi posługiwał się św. Jan, nie miały na celu przestraszyć, ale przeciwnie, pomóc ludziom znajdującym się w trudnej sytuacji. Apokalipsa to tekst, który skłania się do wspierania wiary i nadziei chrześcijan, którzy często zmagają się z bolesnymi próbami.


Każda kartka nawiązuje do odpowiedniego tekstu Apokalipsy.

 

La mort des deux Témoins (Ap 11,7-8).


Dwaj świadkowie


„7 A gdy dopełnią swojego świadectwa, Bestia, która wychodzi z Czeluści, wyda im wojnę, zwycięży ich i zabije.
8 A zwłoki ich [leżeć] będą na placu wielkiego miasta, które duchowo zwie się: Sodoma i Egipt, gdzie także ukrzyżowano ich Pana”.


11,7 - Symbol doczesnej potęgi wrogiej Panu Bogu i Kościołowi inspirowanej przez piekło. Chwilowo jej zwycięstwo polega na odebraniu życia Świadkom. Kiedy (Enoch i Eliasz) skończą swoje świadectwo (Misja dwóch świadków zakończy się wraz z końcem trzech i pół roku Wielkiego Ucisku.), Bestia (Antychryst), która powstaje z otchłani (istotnie, demoniczny duch, który będzie towarzyszył Antychrystowi, wyjdzie z otchłani i będzie  toczyć z nimi wojnę, zwycięża ich i zabija. (Dwóch świadków, Henoch i Eliasz, zostanie zamordowanych przez Antychrysta po zakończeniu ich służby).


11,8 - Jest to „Jeruzalem, które zabija proroków”.


A ich zwłoki (w odniesieniu do dwóch świadków) będą w miejscu (bez pochówku) wielkiego miasta (w Jerozolimie), zwanego w sensie duchowym Sodomą (Sodomici będą obfitować, niewolnicy grzechu będą obfitować), dokładnie tam, gdzie ich Pan został ukrzyżowany. (Całkowita deprawacja dobrze opisuje duchowy stan Jerozolimy podczas Wielkiego Ucisku, pomimo odkupieńczego dzieła krzyża, które zostało dokonane w tym samym miejscu).


Śmierć dwóch świadków, zabitych przez bestię na rynku miejskim, z Abadonem na koniu, aniołem zagłady, który jako anioł przepaści wyłania się z otchłani i niesie cierpienie tym, którzy nie mają pieczęci Pana Boga na czołach. Także anioł czeluści (otchłani). Abaddon jest księciem rządzącym siódmą hierarchią demonów, którzy rządzą mocami zła, niezgody, wojny i zniszczenia.

 

183

 

Le Dragon combat le serviteurs de Dieu (Ap 12,16-18).


Niewiasta i Smok


„16 Lecz ziemia przyszła z pomocą Niewieście i otworzyła ziemia swą gardziel i pochłonęła rzekę, którą Smok ze swej gardzieli wypuścił. 17 I rozgniewał się Smok na Niewiastę, i odszedł rozpocząć walkę z resztą jej potomstwa, z tymi, co strzegą przykazań Boga i mają świadectwo Jezusa. 18 I stanął na piasku [nad brzegiem] morza”.


12,16 - Rozdział ten ilustruje walkę szatana z Kościołem w ciągu wieków.


12,17 - Są to poszczególni wierni.


Smok walczący ze sługami Bożymi, z rzeką u jego stóp. Smok „stanął przed kobietą, aby pożreć jej dziecko”. Wróg Mesjasza starał się za wszelką cenę zapobiec przyjściu Mesjasza, Smok wyszedł z furię, kiedy mu nie wyszło zgładzić Zbawiciela, a próbował to zrobić za wszelką cenę. Herod, który starał się usunąć Mesjasza zabijając wszystkie noworodki mniej niż dwa lata mające, w swoim kraju. Szatan, który próbuje Pana Jezusa na pustyni kusić. Nawet gorliwy i porywczy Piotr natychmiast wyraził swój sprzeciw: „niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie”. Ale Szatanowi się nie udało i poszedł na wojnę, na resztę jego potomstwa, z tymi „którzy strzegą przykazań Pana Boga i którzy zachowują świadectwo Pana Jezusa”.

 

184

 

La Bête de la mer (Ap 13,1-3).


Smok przekazuje władzę Bestii

 

„1 I ujrzałem Bestię wychodzącą z morza, mającą dziesięć rogów i siedem głów, a na rogach jej dziesięć diademów, a na jej głowach imiona bluźniercze. 2 Bestia, którą widziałem, podobna była do pantery, łapy jej - jakby niedźwiedzia, paszcza jej - jakby paszcza lwa. A Smok dał jej swą moc, swój tron i wielką władzę. 3 I ujrzałem jedną z jej głów jakby śmiertelnie zranioną, a rana jej śmiertelna została uleczona. A cała ziemia w podziwie powiodła wzrokiem za Bestią”.


13,1 - Pierwszym narzędziem szatana do walki z Kościołem jest bałwochwalcze mocarstwo doczesne. W oczach św. Jana pierwszym jego wcieleniem był pogański Rzym, nadający swym władcom „imiona bluźniercze” w postaci tytułów boskich.


13,3 - Zbiorowy Antychryst – parodią Pan Chrystusa umęczonego i zmartwychwstałego. Szatańskie „cuda” zapowiada Mt 24,24 kiedy mówi „Powstaną bowiem fałszywi mesjasze i fałszywi prorocy i działać będą wielkie znaki i cuda, by w błąd wprowadzić, jeśli to możliwe, także wybranych”.


Bestia z morza, z ciałem lamparta, szponami niedźwiedzia i lwią paszczą, i stopami w wodzie. Autor Apokalipsy opisuje kolejno dwa zwierzęta związane z Szatanem. Jedna pochodzi od morza, do którego szatan został wtrącony i pokonany przez Archanioła Michała, przekazuje swoje uprawnienia drugiej bestii pochodzącej z ziemi, gdzie została oddelegowana i zakwalifikowana jako pseudo-prorok, który pojawi się przy końcu czasów, a który to będzie odpowiedzialny za utrzymanie kultu tej pierwszej bestii.

 

185

 

L'agneau sur la montagne de Sion (Ap 14,1).


Dziewiczy orszak Baranka


„1 Potem ujrzałem: „A oto Baranek stojący na górze Syjon, a z Nim sto czterdzieści cztery tysiące, mające imię Jego i imię Jego Ojca wypisane na czołach”.


14,1 - Obraz niebiańskiej świętości Kościoła na ziemi.


To właśnie te 144 000 przykłada rękę do pługa i wstecz się nie oglądają, za pieniędzmi, uciechami, samochodami, żyją w ubóstwie i cierpią prześladowania od swoich współbraci. Ci którzy poszli za Barankiem i za dwunastoma apostołami oraz ci, którzy posłuszni Ojcu przyszli z dwunastu pokoleń Izraela, stanowią teraz jedną wspólnotę. Stare łączy się z Nowym, aby Syn Pana Boga Izraela wraz ze swoimi świętymi objął pełnię panowania. Sto czterdzieści cztery tysiące zbawionych to liczba symboliczna. Święty Jan widzi wielki tłum tych, którzy należą do 144 000. Tak wielki, że nikt nie mógł ich zliczyć (Ap 7,9). Gdyby traktować tę liczbę dosłownie, a nie symbolicznie, trudno byłoby wytłumaczyć wspomnianą niemożliwość policzenia zbawionych. Objawienie mówi nam o teraźniejszości. Dzisiaj o tych, którzy zostali usprawiedliwieni przez śmierć i zmartwychwstanie Pana Chrystusa, zwycięskiego Baranka, i którzy otrzymali Jego Ducha. Spróbujmy więc w pełni wykorzystać łaskę naszego chrztu.

 

186

 

La cuve déborde (Ap 14,19-20).


Żniwo i winobranie


„19 I rzucił anioł swój sierp na ziemię, i obrał z gron winorośl ziemi, i wrzucił je do tłoczni Bożego gniewu - ogromnej. 20 I wydeptano tłocznię poza miastem, a z tłoczni krew wytrysnęła aż po wędzidła koni, na tysiąc i sześćset stadiów”.


14,19 - Alegoria Sądu Ostatecznego. „Żniwo” dotyczy zbawionych, deptanie zaś tłoczni po obraniu „winorośli ziemi” - potępienie. Sędzią jest Mesjasz


14,20 - Liczba symbolizuje ogólnoświatowe rozmiary klęski wrogów Boga.


Rozlana kadź, z winem zamieniającym się w krew w kadzi gniewu Bożego i rozlewającym się przez miasto, z diabłem, aniołem i św. Janem.

 

187

 

Les grenouilles (Ap 16,14-16)


Wizja siedmiu czasz i siedmiu plag


„14 a są to duchy czyniące znaki - demony, które wychodzą ku królom całej zamieszkanej ziemi, by ich zgromadzić na wojnę w wielkim dniu wszechmogącego Boga. 15 <Oto przyjdę jak złodziej: Błogosławiony, który czuwa i strzeże swych szat, by nago nie chodzić i by sromoty jego nie widziano>. 16 I zgromadziły ich na miejsce, zwane po hebrajsku Har-Magedon”.


16,16 - Symboliczne miejsce światowej klęski wrogów Boga.


Z uniesioną ręką w podziwie Jan obserwuje żaby – wcielające się w nieczyste duchy demonów, które inspirują ich nikczemne charaktery – wyłaniające się z ust fałszywego proroka (Bestii ziemi) siedzącego, trzymającego przed sobą laskę rozkazu, od Bestii Morskiej i Czerwonego Smoka na wzgórzu za nimi.


Żaby z demonicznymi duchami w kształcie żab wychodzących z paszczy smoka, bestii i fałszywego proroka.

 

188

 

La chute de Babylone envahie par les démons (Ap 18,1-20).


Zapowiedź upadku "Wielkiego Babilonu"


„1 Potem ujrzałem innego anioła - zstępującego z nieba i mającego wielką władzę, a ziemia od chwały jego rozbłysła. 2 I głosem potężnym tak zawołał: «Upadł, upadł Babilon - stolica. I stała się siedliskiem demonów i kryjówką wszelkiego ducha nieczystego, i kryjówką wszelkiego ptaka nieczystego i budzącego wstręt, 3 bo winem zapalczywości swojego nierządu napoiła wszystkie narody, i królowie ziemi dopuścili się z nią nierządu, a kupcy ziemi wzbogacili się ogromem jej przepychu».
Nakaz ucieczki
4 I usłyszałem inny głos z nieba mówiący: «Ludu mój, wyjdźcie z niej, byście nie mieli udziału w jej grzechach i żadnej z jej plag nie ponieśli: 5 bo grzechy jej narosły - aż do nieba, i wspomniał Bóg na jej zbrodnie. 6 Odpłaćcie jej tak, jak ona odpłacała, i za jej czyny oddajcie podwójnie: w kielichu, w którym przyrządzała wino, podwójny dział dla niej przyrządźcie! 7 Ile się wsławiła i osiągnęła przepychu, tyle jej zadajcie katuszy i smutku! Ponieważ mówi w swym sercu: „Zasiadam jak królowa i nie jestem wdową, i z pewnością nie zaznam żałoby”, 8 dlatego w jednym dniu nadejdą jej plagi: śmierć i smutek, i głód; i będzie ogniem spalona, bo mocny jest Pan Bóg, który ją osądził.
Opłakiwanie zagłady Babilonu
9 I będą płakać i lamentować nad nią królowie ziemi, którzy nierządu z nią się dopuścili i żyli w przepychu, kiedy zobaczą dym jej pożaru. 10 Stanąwszy z daleka ze strachu przed jej katuszami, powiedzą: „Biada, biada, wielka stolico, Babilonie, stolico potężna! Bo w jednej godzinie sąd na ciebie przyszedł!” 11 A kupcy ziemi płaczą i żalą się nad nią, bo ich towaru nikt już nie kupuje: 12 towaru - złota i srebra, drogiego kamienia i pereł, bisioru i purpury, jedwabiu i szkarłatu, wszelkiego drewna tujowego i przedmiotów z kości słoniowej, wszelkich przedmiotów z drogocennego drewna, spiżu, żelaza, marmuru, 13 cynamonu i wonnej maści amomum, pachnideł, olejku, kadzidła, wina, oliwy, najczystszej mąki, pszenicy, bydła i owiec, koni, powozów oraz ciał i dusz ludzkich. 14 Dojrzały owoc, pożądanie twej duszy, odszedł od ciebie, a przepadły dla ciebie wszystkie rzeczy wyborne i świetne, i już ich nie znajdą. 15 Kupcy tych [towarów], którzy wzbogacili się na niej, staną z daleka ze strachu przed jej katuszami, płacząc i żaląc się, w słowach: 16 "Biada, biada, wielka stolico, odziana w bisior, purpurę i szkarłat, cała zdobna w złoto, drogi kamień i perłę, 17 bo w jednej godzinie przepadło tak wielkie bogactwo!" A każdy sternik i każdy żeglarz przybrzeżny, i marynarze, i wszyscy, co pracują na morzu, stanęli z daleka 18 i patrząc na dym jej pożaru, tak wołali: „Jakież jest miasto podobne do stolicy?” 19 I rzucali proch sobie na głowy, i wołali płacząc i żaląc się w słowach: „Biada, biada, bo wielka stolica, w której się wzbogacili wszyscy, co mają okręty na morzu, dzięki jej dostatkowi, przepadła w jednej godzinie”. 20 Wesel się nad nią, niebo, i święci, apostołowie, prorocy, bo przeciw niej Bóg rozsądził waszą sprawę»”.


Upadek Babilonu najechany przez demony, z miastem w ruinach. Babilon pojawia się konkretnie w formie miasta zamieszkania przez demony i podczas zniszczenia.


Powyżej pojawiają się dwaj aniołowie: ten po lewej stronie ogłasza i pokazuje zniszczenie czyli upadek Babilonu, ten po prawej przesyła polecenie dla mieszkańców do ucieczki z tego przeklętego miasta. Tylko 4 osoby skłoniły się do ucieczki. W mieście demony o przerażonych twarzach chowają się, gdyż atakują ich ptaki drapieżne.


Babilon był w VI wieku p.n.e. jednym z miejsc deportacji ludu Izraela, gdzie Żydzi stanęli wobec różnych bogów, prawie tracąc swoją tożsamość w czasach proroka Daniela. To miasto sugeruje zatem ideę wygnania człowieka.


Święty Jan składa ręce na znak przerażenia.


Ten fragment Apokalipsy mówi nam, że narzędziem przebudzenia, które Apokalipsa ujawnia poprzez upadek Babilonu, jest fascynacja, jaką cuda świata materialnego wywierają na sumienie. Są tylko przemijającymi środkami, które nie powinny już być przedmiotem żadnego przywiązania.

 

189

 

„Nie bój się”. Pan Jezus zapowiada zniszczenie Świątyni, katastrofy planetarne, prześladowania, a jednak mówi nam, żebyśmy się nie martwili. W ten sposób chce nas zapewnić, że śmierć jest tylko przejściem z życia do życia, że Królestwo jest już obecne tu i teraz.